Variance

Nazywany Stanleyem Kubrickiem muzyki elektronicznej, Dylan Nathan, znany również jako Jega, po dziewięciu latach milczenia, w końcu wydał swój album „Variance” nakładem wytwórni Planet Mu. W 2003 roku robocza wersja albumu wyciekła do internetu, zmuszając Dylana do powrotu do studia i nagrania dużej części materiału. Od tego czasu czynniki pozamuzyczne spowodowały przeprowadzkę Jegi z Manchesteru do Nowego Jorku, a potem do Los Angeles, gdzie obecnie mieszka, co jeszcze bardziej opóźniło projekt. Powstały w rezultacie podwójny album ma niewiele, jeśli w ogóle, wspólnego z materiałem, który wyciekł wiele lat temu.

Album podzielony jest na dwie 9-utworowe podróże, z których każda doczekała się własnego wydania CD/LP. „Variance Volume 1” to światło, a „Variance Volume 2” to mrok. W Vol. 1 piękne syntezatorowe arpeggia ścierają się z samplowanymi fletami i organicznymi, inspirowanymi hip-hopem i soulem breakami.

W „Antiphon” samotny fortepian snuje się wokół syntetycznych rytmów, które brzmią jak ćwierkanie owadów, a plastikowe smyczki nadają utworowi prawdziwie futurystyczny blask. Ogólny nastrój jest radosny i pełen nadziei, a wiele melodii charakteryzuje się rosnącymi kadencjami nut, przechodzącymi w tonację durową.

Vol. 2 jest jeszcze bardziej surowy. Zaczynając od „Tensor”, elektroakustycznej rzeźby dźwiękowej, i przechodząc w dystopijne melodie, electro beaty i dubstepowy bas w „Shibuya”, w utworach takich jak „Kyoto” i „Hydrodynamic” cyfrowe przetwarzanie i surowe, dżunglowe breaki podkręcają tempo i nastrój pod koniec płyty.