Czarny Folk

Gypsy Bastard pochodzi z Będzina, na wpół wymarłego miasta nad czarną rzeką. W jego żyłach płynie cygańska krew wędrownego muzyka, a nad twórczością unosi się duch surowego bluesa z Delty i folku z Appalachów. Kontynuując tradycje wędrownych muzyków, przemierza świat z banjo na plecach, snując opowieści o miłości, która częściej niż przy ołtarzu, kończy się na cmentarzu.

Charakter jego twórczości jest jeszcze bardziej widoczny w wersji koncertowej. Na scenie siedzi sam, gra na banjo i harmonijce, bez wspomagania elektroniką, loopami, a także bez zespołu, za którym można się schować. W takiej konwencji artysta jest zdany tylko na siebie i swoje piosenki.

Słychać inspirację Tomem Waitsem, Nickiem Cave’em, Bobem Dylanem z jego mroczniejszego okresu, czy późnym Johnnym Cashem. To próba powrotu do czasów, kiedy muzyka nie była idealna, ale była prawdziwa.

Debiutancki album „Czarny folk” to mroczne historie zanurzone w dark country, akustycznym bluesie, folku noir, a to wszystko w surowym garażowym wydaniu. Tu nie ma miejsca na wypolerowane aranże i popisy wokalne. Jest pot, kurz i piosenki. Piosenki o miłości i śmierci.

Na płytę trafiło siedem autorskich kompozycji (jedna w dwóch wersjach językowych). Skromne instrumentarium podkreśla surowy charakter utworów. Na większości instrumentów zagrał sam Gypsy Bastard. Gdzieniegdzie pojawiają się goście, wzbogacając aranżacje (skrzypce, dzwonki chromatyczne, flet Bawu, perkusja), jednak w dalszym ciągu mamy do czynienia z muzyką prostą i dość ascetyczną.